TORcast

Playlist:

Duke of Iron:

Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Clifton Anderson – trombone, Mark Soskin – piano, Jerome Harris – basgitaar, Marvin Smith – drums

St. Thomas:

Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Tommy Flanagan – piano, Doug Watkins – bas, Max Roach – drums

You Don’t Know What Love Is:

Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Tommy Flanagan – piano, Doug Watkins – bas, Max Roach – drums

Tenor Madness:

Sonny Rollins – tenorsaxofoon, John Coltrane – tenorsaxofoon, Red Garland – piano, Paul Chambers – bas, Philly Joe Jones – drums

Valse Hot:

Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Clifford Brown – trompet, Richie Powell – piano, George Morrow – bas, Max Roach – drums

God Bless The Child:

Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Jim Hall – gitaar, Bob Cranshaw – bas, Ben Riley – drums

Blue Room (opgenomen in VARA Studio 5 in Hilversum):

Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Han Bennink – drums, Ruud Jacobs – bas

Sonny Rollins: een leven gewijd aan groei, vrijheid en klank

Sonny Rollins, geboren als Theodore Walter Rollins op 7 september 1930 in New York, behoort tot de grootste saxofonisten uit de jazzgeschiedenis. Zijn leven en werk getuigen van een uitzonderlijke artistieke nieuwsgierigheid, discipline en een onuitputtelijke drang tot vernieuwing. Met zijn krachtige tenor-sound en improvisatietalent heeft hij generaties muzikanten geïnspireerd.

Rollins groeide op in Harlem, een broedplaats van jazz en cultuur. Al op jonge leeftijd raakte hij gefascineerd door muziek, onder invloed van grootheden als Coleman Hawkins en Lester Young. In de jaren vijftig brak hij door met opnames als Saxophone Colossus (1956), waarop zijn virtuositeit en speelse improvisaties duidelijk hoorbaar zijn. Zijn composities, zoals “St. Thomas”, combineren Caribische invloeden met swing en laten zien hoe veelzijdig hij was.

Wat Rollins bijzonder maakt, is niet alleen zijn technische beheersing, maar ook zijn filosofische benadering van muziek. Hij beschouwde jazz als een vorm van persoonlijke expressie en spirituele ontwikkeling. Dit blijkt onder meer uit zijn beroemde “bridge sabbatical” eind jaren vijftig, waarin hij zich tijdelijk terugtrok van het podium om intensief te oefenen op de Williamsburg Bridge in New York. Deze periode van zelfreflectie versterkte zijn geluid en zijn vertrouwen als artiest.

In de jaren zestig en zeventig experimenteerde Rollins met nieuwe stijlen en invloeden, waaronder free jazz en wereldmuziek. Zijn open houding tegenover verandering hield zijn muziek fris en relevant. Albums als The Bridge (1962) markeren zijn terugkeer na stilte en tonen een rijpere, diepgaandere muzikale stem.

Naast zijn muzikale prestaties staat Rollins bekend om zijn integriteit en toewijding. Hij sprak zich uit voor burgerrechten en bleef trouw aan zijn eigen artistieke visie, ongeacht commerciële druk. Deze onafhankelijkheid maakt hem tot een voorbeeld van creatieve vrijheid.

Zijn carrière, die meer dan zes decennia omspant, leverde hem talloze onderscheidingen op, waaronder een Grammy Lifetime Achievement Award. Toch bleef hij bescheiden en gericht op groei. Zelfs op latere leeftijd benadrukte hij dat hij zichzelf nog steeds als leerling zag.

Sonny Rollins’ nalatenschap is er een van moed, discipline en liefde voor muziek. Zijn levensverhaal laat zien dat ware grootheid ligt in voortdurende ontwikkeling en het durven volgen van je eigen pad. Met zijn warme, expressieve klank en positieve energie blijft hij een bron van inspiratie voor muziekliefhebbers wereldwijd.

Een TORcast geheel gewijd aan de muziek van Miles Davis. Miles werd honderd jaar geleden (op 26 mei 1926) geboren en ontwikkelde zich tot één van de belangrijkste musici, niet alleen in de geschiedenis van de jazz maar in die van hele hedendaagse muziek.  In deze TORcast laat Willem Habers een selectie van zijn favoriete Davis-opnames horen. Geen uitputtende opsomming, geen verantwoord chronologisch overzicht, geen doorwrocht spectrum van ’s mans invloeden en werk maar een heel persoonlijke keuze uit het gigantische oeuvre van deze jazzgigant.

Playlist:

Seven Steps to Heaven

Miles Davis (trompet), Ron Carter (bas), Anthony Williams, Frank Butler (drums), Herbie Hancock, Victor Feldman (piano), George Coleman (tenorsax),

Nefertiti

Miles Davis (trompet), Wayne Shorter (tenorsax), Tony Williams (drums), Ron Carter (bas), Herbie Hancock (piano)

Boplicity

Miles Davi (trompet), Lee Konitz (altsax), Gerry Mulligan (baritonsax), John Lewis (piano), Kenny Clark (drums), Nelson Boyd (bas)J.J. Johnson (trombone), Bill Barber (tuba)

Milestones

Miles Davis (trompet), John Coltrane (tenorsax), Cannonball Adderly (altsax), Red Garland (piano), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums)

Tutu

Miles Davis (trompet), Marcus Miller (producer, instruments), George Duke (keyboards), Paulhinho da Costa (percussie)

Amandla

Miles Davis (trompet), Kenny Garrett (altsax), Marcus Miller (bas), Omar Hakim (drums), Joe Sample (keyboards)

Human Nature

Miles Davis (trompet), Darryll Jones (bas), Vince Wilburn jr. (drums), John Scofield (gitaar), Robert Irving III (keyboards),

Round Midnight

Miles Davis (trompet), John Coltrane (tenorsax), Cannonball Adderly (altsax), Red Garland (piano), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums)

Jam Session

Miles Davis (trompet), Michel Legrand (piano), Jimmy Cleveland (trombone), Kenny Garrett (sax), Mark Rivett (gitaar), Alphonse Mouzon, Harvey Mason (drums), Benny Reitveld (bas)

Een paar bespiegelingen…

De muziek van Miles Davis is niet slechts een hoofdstuk in de geschiedenis van de jazz; zij is een voortdurend herlezing van wat muziek kan zijn. Wie naar Davis luistert, hoort niet alleen noten, maar ook een bepaalde houding ten opzichte van tijd, stilte en vernieuwing. Zijn oeuvre lijkt zich steeds te onttrekken aan elke definitie die men erop loslaat. Dat maakt zijn betekenis filosofisch relevant: Davis laat zien dat identiteit niet iets statisch is, maar een proces van voortdurende transformatie.

Een van de opvallendste kenmerken van zijn muziek is het gebruik van ruimte. In albums als *Kind of Blue* wordt stilte niet als leegte ervaren, maar als een actief element. Deze benadering roept vragen op over de aard van expressie zelf. Moet muziek altijd gevuld zijn, of kan juist het weglaten een diepere vorm van communicatie zijn? Davis’ antwoord lijkt te zijn dat betekenis ontstaat in de spanning tussen klank en stilte. Daarmee sluit hij aan bij een bredere existentiële intuïtie: dat wat niet gezegd wordt, vaak even belangrijk is als wat wel wordt uitgesproken.

Daarnaast belichaamt Davis het idee van artistieke vrijheid als morele houding. Hij weigerde zich te conformeren aan de verwachtingen van zijn publiek of de industrie. Telkens wanneer hij succes bereikte—of het nu ging om bebop, modal jazz of fusion—koos hij ervoor om een nieuwe richting in te slaan. In die zin is zijn carrière een praktijk van wat de filosoof Nietzsche “zelfoverwinning” noemde: het voortdurend achterlaten van het oude zelf om ruimte te maken voor het nieuwe. Deze radicale trouw aan vernieuwing maakt hem tot een bron van inspiratie voor hedendaagse musici.

De invloed van Miles Davis op huidige jazzmuzikanten ligt dan ook niet alleen in specifieke harmonieën of technieken, maar in een manier van denken. Moderne jazz kenmerkt zich door hybriditeit: invloeden van hiphop, elektronische muziek en wereldmuziek vloeien samen tot nieuwe vormen. Deze openheid is rechtstreeks schatplichtig aan Davis’ grensverleggende experimenten, vooral in zijn latere werk zoals *Bitches Brew*. Hij legitimeerde het idee dat jazz geen afgesloten traditie is, maar een permeabel veld waarin alles kan worden opgenomen.

Ten slotte blijft Davis relevant omdat hij de luisteraar actief betrekt. Zijn muziek vraagt om aandacht, om interpretatie, om een zekere existentiële inzet. Zij is nooit volledig transparant; er blijft altijd iets ongrijpbaars. In een tijd waarin muziek vaak als achtergrondconsumptie fungeert, herinnert Davis ons eraan dat luisteren een vorm van denken is.

Zo bezien is Miles Davis niet alleen een muzikant, maar een filosoof in klank. Zijn erfenis leeft voort in elke muzikant die durft te experimenteren, te twijfelen en opnieuw te beginnen—en in elke luisteraar die bereid is om in die zoektocht mee te gaan.

Een TORcast geheel gewijd aan de muziek van Miles Davis. Miles werd honderd jaar geleden (op 26 mei 1926) geboren en ontwikkelde zich tot één van de belangrijkste musici, niet alleen in de geschiedenis van de jazz maar in die van hele hedendaagse muziek.  In deze TORcast laat Willem Habers een selectie van zijn favoriete Davis-opnames horen. Geen uitputtende opsomming, geen verantwoord chronologisch overzicht, geen doorwrocht spectrum van ’s mans invloeden en werk maar een heel persoonlijke keuze uit het gigantische oeuvre van deze jazzgigant.

Playlist:

So What

Miles Davis (trompet), Bill Evans (piano), Cannonball Adderly (altsax), John Coltrane (tenorsax), Paul Chambers (bas), Jimmy Cobb (drums)

Move

met Gerry Mulligan, Max Roach, Lee Konitz, Karl Winding en John Barber (tuba)

If I Were A Bell

Miles Davis (tp), Red Garland (piano), John Coltrane (tenorsax), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums)

Someday My Prince Will Come

Miles Davis (tp), John Coltrane (sax), Hank Mobley (sax), Wynton Kelly (piano), Psul Chambers (bas), Jimmy Cobb (drums)

My Funny Valentine

Miles Davis (trompet), Herbie Hancock (piano), Wayne Shorter (tenorsax), Ron Carter (bas), Tony Williams (drums)

Générique – Ascenseur pour l’echafaud

Miles Davis (trompet), Barney Wilen (sax), René Urtreger (piano), Pierre Michelot (bas) en Kenny Clarke (drums)

Concierto de Aranjuez: Adagio

Miles Davis (trompet), orkest onder leiding van Gil Evans



Een paar bespiegelingen…

De muziek van Miles Davis is niet slechts een hoofdstuk in de geschiedenis van de jazz; zij is een voortdurend herlezing van wat muziek kan zijn. Wie naar Davis luistert, hoort niet alleen noten, maar ook een bepaalde houding ten opzichte van tijd, stilte en vernieuwing. Zijn oeuvre lijkt zich steeds te onttrekken aan elke definitie die men erop loslaat. Dat maakt zijn betekenis filosofisch relevant: Davis laat zien dat identiteit niet iets statisch is, maar een proces van voortdurende transformatie.

Een van de opvallendste kenmerken van zijn muziek is het gebruik van ruimte. In albums als *Kind of Blue* wordt stilte niet als leegte ervaren, maar als een actief element. Deze benadering roept vragen op over de aard van expressie zelf. Moet muziek altijd gevuld zijn, of kan juist het weglaten een diepere vorm van communicatie zijn? Davis’ antwoord lijkt te zijn dat betekenis ontstaat in de spanning tussen klank en stilte. Daarmee sluit hij aan bij een bredere existentiële intuïtie: dat wat niet gezegd wordt, vaak even belangrijk is als wat wel wordt uitgesproken.

Daarnaast belichaamt Davis het idee van artistieke vrijheid als morele houding. Hij weigerde zich te conformeren aan de verwachtingen van zijn publiek of de industrie. Telkens wanneer hij succes bereikte—of het nu ging om bebop, modal jazz of fusion—koos hij ervoor om een nieuwe richting in te slaan. In die zin is zijn carrière een praktijk van wat de filosoof Nietzsche “zelfoverwinning” noemde: het voortdurend achterlaten van het oude zelf om ruimte te maken voor het nieuwe. Deze radicale trouw aan vernieuwing maakt hem tot een bron van inspiratie voor hedendaagse musici.

De invloed van Miles Davis op huidige jazzmuzikanten ligt dan ook niet alleen in specifieke harmonieën of technieken, maar in een manier van denken. Moderne jazz kenmerkt zich door hybriditeit: invloeden van hiphop, elektronische muziek en wereldmuziek vloeien samen tot nieuwe vormen. Deze openheid is rechtstreeks schatplichtig aan Davis’ grensverleggende experimenten, vooral in zijn latere werk zoals *Bitches Brew*. Hij legitimeerde het idee dat jazz geen afgesloten traditie is, maar een permeabel veld waarin alles kan worden opgenomen.

Ten slotte blijft Davis relevant omdat hij de luisteraar actief betrekt. Zijn muziek vraagt om aandacht, om interpretatie, om een zekere existentiële inzet. Zij is nooit volledig transparant; er blijft altijd iets ongrijpbaars. In een tijd waarin muziek vaak als achtergrondconsumptie fungeert, herinnert Davis ons eraan dat luisteren een vorm van denken is.

Zo bezien is Miles Davis niet alleen een muzikant, maar een filosoof in klank. Zijn erfenis leeft voort in elke muzikant die durft te experimenteren, te twijfelen en opnieuw te beginnen—en in elke luisteraar die bereid is om in die zoektocht mee te gaan.

Playlist

Taj Mahal, Phanton Blues Band: Crazy About A Jukebox;

Fats Domino: Blue Monday;

Jay McShann: Confessin’ The Blues;

Bix Beiderbecke: Clarinet Marmelade;

Beny Goodman: After You’ve Gone;

Dubbelaar:

Mose Allison: Don’t Get Around Much Anymore;

Ben Webster: Don’t Get Around Much Anymore;

Stan Getz Quartet: Like Someone In Love;

Floriaan Wempe, Fay Claassen, Rob van Bavel, Steve Zwanink, Willie Jones II: Angel Roy;

Monty Alexander, Luke Sellick, Jason Brown, Bobby Thomas jr.: You Make Me Feel Brand New;

Julian Lage, John Medeski, Jorge Roeder, Kenny Wollesen: Talking Drum;

Pat Metheny: Don’t Look Down;

Wes Montgomery: Tequila.

Intussen is het een traditie geworden: een keer per jaar kwam het radioprogramma “All That Jazzz” live vanuit Jazzpodium De Tor in Enschede met het Tor-Vinyl-Café. Het radioprogramma is een podcast geworden: de TORcast. De rest is hetzelfde gebleven: Vaste en minder vaste bezoekers van De Tor nemen hun eigen platen mee en vertellen de andere bezoekers waarom ze juist die plaat zo bijzonder vinden dat ze ‘m willen laten horen in De Tor en op de radio/podcast. Eén voorwaarde: “Strictly Vinyl”….

Dit is de opname van het Tor-Vinylcafé van 8 mei 2026, deel 3